Master of the You-niverse (10/04/2005)

Ik moet dringend rijk worden en door dag en nacht te werken, zo is inmiddels gebleken, zit dat er de volgende 40 jaar nog niet onmiddellijk in.

«Doe me dus maar zo één van die kansspelen», vroeg ik daarom gisteren aan de onvriendelijke bediende van de Post toen ik een aangetekende zending ging afhalen. Het maakt me overigens niet uit middels welk concept van de Nationale loterij ik mijn ticket naar richness verwerf: bij voorkeur ga ik voor «schandalig rijk» dankzij euromillions zodat ik mijn wekelijkse portie friet ook uit een puntzak, gemaakt uit briefjes van 500 euro, kan degusteren. Maar ik leg me gewillig neer bij het minder mondaine «stinkend rijk» dankzij lotto. «nu ikke!». Mijn goede God, ik ben zelfs bereid ervoor krabben : 7, 13, 21, casino, cleopatra, fun for life, win for life, zolang er maar iets te winnen valt...

Vanwaar mijn acute behoefte om mij te wentelen in de glibberige modderpoel van het spreekwoordelijk slijk der aarde? Luister naar mijn relaas...

Enige tijd geleden werden alle grenzen opengegooid (globalisering, remember), maar daardoor ook de deuren van exclusieve boutiques en trendy modepaleizen, deuren die voor het ‘gewone volk' voorheen dichtbleven. Prijzen gingen naar beneden en die neerwaartse trend zet zich braafjes verder, waardoor heel wat premium luxury brands en exclusieve producten en diensten ook betaalbaar zijn geworden voor ei-zo-na gefrustreerde burgertrutjes en hopeloze fashionista's zoals mezelf. ‘Mass class', hebben de gladde marketingjongens dit fenomeen gedoopt. ‘Een ongoing democratization of luxury!' Of mooier nog : ‘Massclusivity, exclusiviteit voor de massa'. Goed nieuws dus voor hen die niet zo rijk zijn als de zee diep is. Ons budget mocht dan wel ontoereikend zijn voor een authentieke Delvaux of Louis Vuitton, dank zij het online concept ‘bag, borrow or steal' kan ook de mediocre vrouw-aan-de-haard en haar rebellerende tienerdochter tijdelijk met een Gucci handtas pronken. Als trendsetter deluxe, princess deluxe of, mits een kleine meerprijs, als diva deluxe, is voor ons dames van de kleine burgerij, voor een bijzonder schappelijke huurprijs, de nieuwste must have handbag binnen handbereik! De Limousine, tot voor enkele jaren, exclusief for the rich and famous, werd door mijn onaantrekkelijke buurjongen van 18 voor een avond gehuurd om zijn puisterig liefje op te halen voor een fuif in ons plaatselijk jeugdhuis. En ze maakte deel uit van Sam Gooris' verassing voor zijn immer bevallige Kelly Pfaff. Het nieuwste badpak van Praha hangt nu ook in mijn Ikea-dressing en al mijn geliefden en vriendinnen bezitten minstens één stuk uit de laatste collectie van Dries van Noten, Dirk Bikkembergs of Ann Demeulemeester. Dankzij deze massclusivity trend had ik, en samen met mij heel wat modebewuste, trendgevoelige deernen, het gevoel dat ik erbij hoorde !

Goed nieuws inderdaad, ware het niet dat de rijke stinkerds van deze aardkloot, en dan vooral hun walgelijk welgestelde eega's en concubines, in hun van alle vet ontdane kont gebeten zijn.

Wat kan hen nu nog onderscheiden, nu onbeduidende en anonieme zielen zoals mezelve onbeperkt toegang hebben gekregen tot rijkdom. They are «craving» for a bit of privilege and status... en de slimme marketingboys spelen hier uiteraard op in. Hun oplossingen voor deze nieuwe behoefte zijn niet gering: in Mina A' Salam in Dubai, werd een ‘premium leisure club floor' opgericht voor de rijken en hun gezinnetje met een eigen check-in en receptie, zelfs met afzonderlijke ruimte om buiten te zonnen. In Thailand zijn exclusieve hotels ontoegankelijk voor het gewone publiek. Voor de rijken, die zich opnieuw zonder gêne «master of their you niverse» wanen, is er in Thailand nu zelfs de mogelijkheid om een ‘Thai elite card' aan te kopen, waardoor ze eigenaar worden van een deel van het eiland. Ook in de lucht kunnen ze het breed laten hangen: op het vliegveld krijgen ze een restricted area lounge. En het vliegtuig, voor hen alleen, dank u vriendelijk: Singapore airlines heeft namelijk een ‘first and business class only' gelanceerd. Bij het Zwitserse privatair kan je zelfs een heel vliegtuig voor vrouwlief «reserveren» om haar in Roppongi Hills in Tokyo te verwennen in de Vuitton Vault inclusief handtassenbar en schoensalon. Is mevrouw bang om te vliegen, dan huur je toch gewoon de limoliner, met lederen zetels en conference room. Sinds iedere doorsnee uitkeringsgerechtigde in zijn living een sony hifi keten had neergepoot, bestond de uitdaging van Sony erin een nieuw concept te bedenken om het rijke volkje te bedienen zonder de markt der nieuwe rijken te verliezen. Met haar nieuwste Qualia gamma, het ultieme in entertainment electronics heeft de Japanse gigant wederom een aantal deuren gesloten voor mij en mijn achterban.

En weet je wat, wat mij betreft mogen die deuren toch gesloten blijven. Hoewel ik zelf een doorgedreven marketing- en communicatie opleiding genoten heb, betrap ik mezelf er keer op keer op dat ik recht in de val loop die door trendy bedrijven opgezet werd.

Die arme rijke stinkerds toch, ze zijn er helaas zo sterk van doordrongen dat hun geluk vervat zit in exclusiviteit. Allemaal zijn ze op zoek naar een product of dienst die de leegte kan opvullen die ze voelen. Bijna hadden ze me meegesleurd in het kolkende sop van de zee, die zo diep is als zij rijk zijn. Wel ik kan toch niet zwemmen. Dus geef mij maar die sloot om de hoek.

Ik heb het kraslotje dan maar aan mijn onaantrekkelijke buurjongen gegeven. Ik hoop alleen maar dat hij niet wint...

Lesley Arens

terug