Goed nieuws... er is NOG niemand gestorven! (09/01/2006)

In de eenentwintigste eeuw waarin ieder zichzelf respecterend bedrijfsleider eindelijk de necessiteit van ethisch ondernemen heeft ingezien én dit principe bij wijze van noodzakelijke gevolgtrekking ook daadwerkelijk praktiseert, pakt Passage, fitness first het enigszins anders aan…

Het was even schrikken, toen ik daags na nieuwjaar een overlijdensbrief in de bus vond. Mijn schrik werd echter onmiddellijk omgezet in afschuw ja, zelfs in ongeëvenaarde toorn, toen ik de brief openvouwde. Nadat Passage, waarvan ik me twee jaar terug in een zatte bui per ongeluk en bovendien voor een volledig jaar (!) lid had gemaakt, me een jaar lang telefonisch had gestalkt, had deze fitnessketen schijnbaar een alternatieve manier gevonden om mij opnieuw mateloos te ergeren. Misschien even kort schetsen wat twee jaar geleden fout ging. Na enkele weken onaangenaam vertoeven tussen dames van middelbare leeftijd die bij mij het beeld van gekweekte Japanse hangasperges opriepen en na het volgen van crunch-time (een programma dat belooft je buikspieren aan te pakken) in het gezelschap van blondines waarvan de gelijkenis met hangbuikzwijnen eenieder met verstomming zou slaan, had ik me voorgenomen geen groepslessen meer te volgen en mijn sportieve driften te laten botvieren op toestellen allerhande… waarvan de werking me nauwelijks uitgelegd was door de macho personal trainer die me bij de eerste twee bezoeken aan Passage op sleeptouw had genomen. Een beslissing, waardoor de prijs van een fitness beurt sterk steeg, maar goed. Enkele pijnlijke weken van spierpijn en ettelijke teleurstellingen later, heb ik dan toch besloten me niet meer te laten zien in bovenvermelde keten. Mijn afwezigheid werd echter al gauw opgemerkt en bijgevolg werd ik dagelijks opgebeld op mijn mobieltje met de vraag waarom ik in hemelsnaam niet meer kwam sporten. Het feit dat het merendeel van mijn collega's te pas en te onpas in deze fitness zaak opdook waardoor mijn (gebrek aan) sportiviteit zowel aan de toog als op mijn werk het gespreksonderwerp bij uitstek was geworden, heeft uiteraard bijgedragen tot mijn beslissing om Passage de rug toe te keren.

Als marketeer heb ik met de laatste communicatie actie van Passage, onder de vorm van een overlijdensbericht, grote moeilijkheden. Als mens nog veel meer. Alsof de schreeuwerige kleuren en het veel te grote lettertype nog geen aanleiding genoeg vormen om mij een hartinfarct te bezorgen, verpakken ze hun laatste promotie bovendien in een weinig geslaagd en uitermate morbide concept. Onder het motto ‘Goed nieuws, er is nog niemand gestorven… in tegendeel!' heeft Passage Fitness zich als ultieme voornemen (lees: missie) vooropgesteld dat ze alle inwoners van Gent en omstreken zal helpen om gezonder te leven. Mag ik even? Als mensen willen afslanken, dan gaan ze heus niet iedere maand 50 euro ophoesten om dagelijks opgebeld te worden door de immer sympathieke medewerkers van bovenvermelde fitness zaak met de vraag waarom ze slechs twee keer per week langskomen. Dan heeft zelfs Sonja Kimpen van VTM, die Vlamingen op hun ongezonde voedingspatroon wijst, ja zelfs het Nieuwsblad betere manieren om alle feestkilo's weg te krijgen. Door gewoon verliefd te worden, een bad te nemen met geurende oliën, of het FDHM dieet te volgen (fret-de-helft-minder… kan het nog platter??) of door je ‘gewoon goed te voelen', kan je volgens Valerie Van Peel van het Nieuwsblad (hoeveel zou zij eigenlijk wegen?) al een heel eind komen… Nu, dit terzijde. Ik geloof zeer zeker in het heil dat fitness centra kunnen brengen voor mensen die gezond willen leven en op een verantwoorde manier aan sport willen doen. Meer nog, ik geef met graagte toe dat Passage zelfs een plaatsje verdient in de top 5 van gezondheids- en lifestyle centra van Gent en omstreken, als we het louter over de faciliteiten hebben. Voor wat de marketing van deze keten betreft echter, heb ik een goede tip: gooi de huidige marketing manager buiten en doe een beroep op marketeers met verstand van zake… voor er toch iemand sterft!

Lesley Arens

terug