Ken je pappenheimers... (28/02/2006)

Afgelopen zondagavond vond je mij voor de buis gekluisterd met de rolluiken naar beneden om zo hopelijk onvoorzien bezoek buiten te houden. In blijde verwachting van een veelbelovende zondagavond op één met de Pappenheimers, de Parelvissers en Witse op het programma en in de stille hoop aldus van mijn morgen-maandag gevoel verlost te worden. Yasmine, een ware verademing na collega's van bevriende zenders die doorgaans nog minder charmes hebben dan een doordeweekse kastanjechampignon, zag er voor de gelegenheid nog beter en vrouwelijker uit dan gewoonlijk. Groot was echter mijn verbazing en ontgoocheling toen deze uitermate sexy één-coryfee haar aankondiging startte met het dramatische relaas van Els. Schijnbaar kende ik mijn pappenheimers niet...

Els wie ? Alsof Yasmine deze luidop gestelde, enigzins retorische, vraag had gehoord, verschafte ze me aldra en onverwijld tekst en uitleg. De mij geheel onbekende, maar daarom niet noodzakelijk onbeminde, Els zou namelijk voor de zesde keer een embryo ingeplant krijgen in de hoop zo haar vurige kinderwens alsnog in vervulling te brengen. Hoewel al mijn sympathie naar Els uitgaat en ik zelfs bereid ben me geheel onbaatzuchtig op te werpen als haar steun en toeverlaat in deze zware beproeving, maakte een onmiskenbare deceptie zich van me meester. Want met een grote zak chips en anderhalve reep chocolade in de aanslag, bevond ik me geheel ingekapseld in mijn winterdekentje in de beschermende sterke armen van mijn dierbare echtgenoot, beiden neergevlijd in onze lichtjes verschoten IKEA-divan. Nog net voor het alom verterende ‘het is weer bijna maandag'-gevoel zich weer van me meester kon maken, stelde Yasmine me gerust : het verhaal van Els krijgen we pas morgen te zien op één. Voor de info omtrent de pappenheimers, Witse en het nagelnieuwe pareltje van Tom Lenaerts ‘de Parelvissers' ben ik klaarblijkelijk één dag te laat. Want de aankondiging daarvan geschiedde reeds gisterenavond rond de klok van half acht. Vermoedelijk is deze nieuwe trend in het blitse mondaine omroepland me geheel ontgaan, want mijn ervaring van afgelopen zondagavond was allesbehalve een alleenstaand geval, zo leerde ik uit talloze gesprekken met enkele dierbaren daags nadien. Er zijn geen zekerheden meer in dit leven ! Goed doorspekt van het marketing gedachtengoed en met een fijne neus voor alles wat communicatie aanbelangt, gaat het nut en de achterliggende idee van dit nieuwe omroep-concept geheel aan mij voorbij.

Nadat sinds kort ook in het ooit zo vertrouwde ‘gesproken dagblad' gepoogd wordt de kijkers van het zappen te weerhouden door het nieuws te transformeren naar een aaneenschakeling van boodschappen met een hoog teasing-gehalte, wordt dit principe nu schijnbaar ook doorgetrokken naar de programma-aankondigingen op TV. Gedurende de godganse dag word ik door radio- en TV-spots, smsjes en mails bestookt om op de hoogte te blijven van de actualiteit. In plaats van grondig en gedetailleerd geïnformeerd te worden omtrent relevante actua topics word ik echter slechts ‘verrast' met dubbelzinnige quotes die me willen verleiden om naar het volgende nieuwsbulletin te luisteren of te kijken. Niet in staat aan deze verleiding van informatie-overdracht te weerstaan, voel ik me al gauw misleid, want dat nieuwsbulletin blijkt meestal niet veel meer dan een aankondiging van het volgende nieuwsbulletin. Voor een volledig en vooral gedetailleerd overzicht diende ik vermoedelijk naar het nieuws van de dag voordien te luisteren. Ook na een klik op de hyperlink in de nieuwsflash die ik dagelijks in de digitale brievenbus vind, blijf ik op mijn honger zitten want als niet-abonnee krijg ik enkel de koppen te lezen. De enige manier om me grondig en volledig te informeren omtrent alle relevante en minder relevante nieuwsberichten blijkt uiteindelijk de immer betrouwbare ‘gazet'.

En die had ik beter gelezen ! Dan was ik vermoedelijk wél geslaagd voor de preselecties van de pappenheimers, waaraan ik vorige maand deelnam en na een paar uur weer huiswaarts gestuurd werd met een beschamende score van 22 op 50. Ik zal me noodgedwongen troosten met de idee dat het format onder het bewind van sexy Erik Van Looy tot een merkbaar hoger niveau verheven is, een niveau dat mijn petje klaarblijkelijk ver te boven gaat.

Het blijft een kwestie van je pappenheimers te kennen zeker...

Lesley Arens

terug