Een lening lang (on)zeker (09/10/2005)

Ieder huisje heeft zijn kruisje en als je nog geen huis hebt, mag je er na een bezoek aan de immotheker al onmiddellijk een kruis over maken.

Dat er een groot gapend gat is tussen werkelijkheid en reclame, daaraan werd ik bij een bezoek aan de immotheker op een koude herfstdag pijnlijk herinnerd. Nochtans had ik als marketeer en dus veronderstelde kenner van het reclamelandschap beter moeten weten.

Nog steeds hebben de Belgen een baksteen in de maag : met zijn allen onderhevig aan een collectief nestsyndroom, om het met Bert Kruismans zijn benijdenswaardige vocabulaire te zeggen, trekken we jaarlijks in de maand oktober met zijn allen naar de Gentse BIS beurs. Hoewel ik daar in vorige edities met het schaamrood op de wangen, wegens onvoldoende ingewijd in de vereiste terminologie, buitengelopen ben, had ik me dit jaar voorgenomen een nieuwe poging te wagen mits me vooraf grondig te informeren. In elk opzicht in hogere immo-sferen verkerend en bereid een niet onaanzienlijk aandeel van ons vermogen ten volle te benutten voor ons ‘droomkasteel', hebben mijn partner en ik de laatste maanden dan ook inlichtingen allerhande ingewonnen omtrent woonkredieten, schuldsaldoverzekeringen, vaste en variabele rentevoeten & looptijden, quotiteit, fiscaliteit, herzienbaarheid en andere duur klinkende termen. Na gesprekken met banken, kameraden tewerkgesteld in de immosector en vooral met mensen die maandelijks een afbetaling op hun woonlening aflossen, misten we enkel nog het objectieve antwoord op al onze vragen. Tussen het geschreeuw om onze aandacht van instanties zoals onder andere de hypotheekwinkel en de woonconsulent, die allemaal samenwerken met enkel de beste en meest betrouwbare banken en die plechtig beloven volledig belangenloos het voor ons meest passende woonplan op te maken, ging onze voorkeur uiteindelijk uit naar de immotheker, want daar ben je een lening lang zeker. Een op maat gemaakte woonplanning die ruimschoots twee uur in beslag zou nemen, zo werd ons beloofd via telefoon. We waren er klaar voor.

Dat met de term "woonkrediet" een hypothecair krediet bedoeld wordt, waarvan het kapitaal wordt aangewend om een woning te bouwen, te kopen of te verbouwen, dat wisten we onderhand dus al. U mag het weten… ik en mijn man waren goed geïnformeerde kritische consumenten, die enkel nog bevestiging zochten van wat we al voor ons zelf beslist hadden. Wij zouden een huis kopen binnen de twee jaar. De afspraak met de immotheker bij ons in de buurt, was louter een formaliteit.

Een kwartier voor afspraak krijgen we echter telefoon van de vriendelijke, schijnbaar ietwat opgewonden man van immotheker, die ons vraagt de afspraak met een uur te verlaten, wat voor ons echter geen optie is, gezien wij als drukbezette tweeverdieners dit gesprek volledig hadden ingecalculeerd in de planning van onze enige vrije dag op drie maand (timemanagement!). Soit, een kwartier vertraging heeft de immotheker er toch nog uit weten te halen. Evenwel toch nog ruimschoots een half uur later dan beloofd, mijn man en ik ondertussen wachtend in de eerste herfstkou van oktober, komt een grij(n)zende gebrilde man stiekem uit een auto gekropen met achter hem aan een aanzienlijk jongere, niet eens zo aantrekkelijke blondine. Of beiden betaald worden door een derde ons onbekende betrokken partij, of de ‘afspraak' waar ze vermoedelijk vandaan kwamen aangenaam was en of haar man of zijn echtgenote van deze frivole (misschien zelfs wekelijkse) escapade op de hoogte zijn, dat zal mij en mijn man echter een spreekwoordelijke worst wezen. Met nog licht vochtige hand, ontvangt de man ons merkbaar vermoeid en heet hij ons welkom in zijn bureel. Hoewel we die frisse oktobernamiddag geen 19 000 euro in onze broekzak hadden zitten, wat (dat weten we heus wel hoor) het minimumbedrag is dat je ‘op tafel moet kunnen leggen' bij het afsluiten van een lening voor een huis van (laat ons realistisch blijven - ik sta in het onderwijs -) ongeveer 190 000 euro, verkeren we (hopelijk) wel in de mogelijkheid daarover te beschikken binnen de twee jaar. Op minder dan achttien minuten echter was, wat de man betrof, de kous reeds af: wij verkeerden naar zijn ‘professionele én objectieve' mening hoegenaamd niet in de mogelijkheid om meer te lenen dan 80 000 euro wat overeenkwam met een afbetaling van 500 (!) euro per maand, wat volgens hem bovendien voor een koppel tweeverdieners, met een kind van zes en eentje onderweg absoluut niet haalbaar was. Dit bijna lachwekkend laag bedrag dat hij op zijn computerscherm getoverd had, was het resultaat van een schatting gebaseerd op hoeveel we nu spaarden en hoeveel we maandelijks betaalden aan huishuur, verminderd met de vaste kosten die hij onlosmakelijk vastkoppelde aan het bezitten van een eigendom van om en bij 190 000 euro. Wel, sorry meneer de immotheker, dat wij een huisbaas gevonden hebben die schijnbaar veel te weinig vraagt voor zijn eigendom. Daar heeft u hoegenaamd geen zaken mee. Aan ons gezwaai met loonbriefjes en verhalen omtrent hoeveel we maandelijks nog meer konden sparen, had de immotheker al lang geen boodschap meer. In gedachten lag hij vermoedelijk alweer in het warme nest van het hotelletje in de achterbuurt van één of ander station. Ook deze man ging dus gebukt onder het nestsyndroom, zij het dan onder iets andere vorm.

Lesley Arens

terug