Ik hou van u, je ‘t aime tu sais... (18/07/2005)

Bijna was ik echt vergeten hoe schoon de zomer wel kan zijn...

Tot ik er op 16 juli om tien over tien geheel toevallig en casueel dankbaar getuige van was hoe duizenden Belgen, in vervoering gebracht door Stijn Meuris en Marie Daulne, in alle provincies dansten en toonden hoe graag ze elkaar wel zagen.

Een warm gevoel van blijdschap, euforie en een nieuwe bevreemdende gewaarwording van solidariteit deed de temperatuur onder mijn oksels nog wat meer stijgen. 16 juli had ik namelijk tot acht uur full time in horizontale positie in mijn tuin onder een brandende zon doorgebracht, weliswaar in de wetenschap dat vele van mijn (ongekende en dus onbeminde) landgenoten die avond zouden dansen, doch geheel onverschillig tegenover dit nochtans ‘schone' eerbetoon aan 175 België en 25 jaar federalisme. De enige reden waarom ik naar verticale positie was overgeschakeld had te maken met het zakken van de zon en misschien ook een beetje met de al te nieuwsgierige blik van mijn griezelige buurjongen. Allesbehalve doordrongen van een liefde voor het vaderland, zapte ik rond de klok van tienen verveeld langs de live uitzending op canvas, waar ik tot mijn verbazing bleef hangen... Mijn liefhebbende partner zat in bad, geen kans dus om betrapt te worden op deze onverwachte aanval van sentiment en melancholie...

In de loop van de avond hadden talloze Belgen, waaronder velen op twee linkervoeten, onder het principe van Bal Moderne, met zijn allen geprobeerd een kort stukje choreografie onder de knie te krijgen. Nu, Bal Moderne doet mij in eerste instantie denken aan mijn jeugdjaren op de Gentse Vrijdagsmarkt alwaar, gedurende de zomermaanden, onaantrekkelijke oude mannetjes en dito ouwe vrijsters als een bende opgezweepte overjaarse zwijnen hun kleinkinderen meesleurden in een muzikaal evenement, doordrenkt van folklore muziek, dat voor deze laatste deelnemers vooral vernederend bleek en voor omstaanders het summum van amusement benaderde. Hoewel het principe van Bal Moderne onder de titel « België danst » hetzelfde was gebleven, voelde ik die avond sinds lange tijd opnieuw sympathie voor mijn Belgische landgenoot, in dit geval vertegenwoordigd door enkele duizenden, vermoedelijk dronken mannen, vrouwen inclusief hun kroost die samen, liefdevol en wang tegen wang over mijn televisiescherm dansten op de muziek van Stijn Meuris en Zap mama's Marie Daulne.

Bovenvermelde sympathie had de laatste jaren een ernstige terugval gekend met als absoluut dieptepunt de eerste afleveringen van TOTZ, tien om te zien ofte tien om te zappen. Dat Belgen onverdraagzaam zijn, was me al meermaals duidelijk geworden in het verkeer en tijdens het winkelen, en dan vooral bij het kopen van schoenen. Dat Belgen bekrompen zijn en, angstig voor iedere vorm van verandering, klampachtig vasthouden aan hun tunnelvisie, wordt me nog iedere werkdag pijnlijk duidelijk gemaakt. Maar dat de Belgen - of het nu landfreules, landheren, landjuffers of stadsmussen zijn, of ze nu piepjong en groen achter de oren of stokoud en op sterven na dood zijn, of ze nu kapitaalkrachtig zijn of droog brood moeten eten - bovendien geen smaak voor muziek bleken te hebben, deed bij mij alle stoppen doorslaan! Elk vertrouwen in mijn Belgische medemens zakte toen naar een historisch laag peil waar het koppig bleef hangen... tot 16 juli. Terwijl Laura Lynn 1000 maal bedrogen werd en daar nu handenvol geld mee verdient en terwijl de dochter van Wim Schamp voor een bende uitzinnigen onnozel staat te hoelahoepen, dans ik deze zomer dagelijks wang tegen wang met een man die me vermoedelijk nooit zal bedriegen... althans toch geen 1000 maal, want ik hou van hem, ik hou van hem... ik hou van hem !

Lesley Arens

terug