Over tepel- en genderkloven (01/04/2006)

En over het significant verband ertussen. Laten we het daar eens over hebben...

Hoewel onderzoek reeds meer dan eens uitgewezen heeft dat vrouwen (veel) betere bazen zijn dan mannen en hoewel vrouwen gemiddeld langer naar school gaan dan mannen, bovendien betere studenten zijn en daarna gezin en werk probleemloos (?!) combineren, trekken mijn soortgenoten en ik toch nog altijd aan het kortste eind op de werkvloer...

Het was toch even ‘slikken' bij het lezen van de krantenkoppen over de genderkloof, die verschenen naar aanleiding van ‘equal pay day' : studeren zou niet lonen voor vrouwen : in vergelijking met mannen, werken vrouwen de eerste drie maanden van het jaar... gratis ! Hoe hoger ze opgeleid zijn, hoe minder ze verdienen in verhouding tot hun mannelijke collega's... tot ruim 20 %. Het verwondert me dat hoogopgeleide vrouwen in België überhaupt nog willen gaan werken.

Laat dit daarom een hart onder de riem zijn voor alle hoog opgeleide werkende vrouwen zoals ik die, met hetzelfde diploma als hun directe chef, nog steeds de koffie moeten zetten, de broodjes moeten bestellen en natuurlijk... notuleren. Dat we hem achter de gesloten deur van zijn imposante kantoor moeten adviseren over zijn beleid en over zijn visie (die hij meestal niet eens heeft, tenzij over wie de Champions League moet winnen), over zijn (ronduit gebrekkige) omgang met vrouwelijke personeelsleden, ook nog over het verjaardagsgeschenk voor zijn vrouw en niet te vergeten over de kleine attentie voor één van zijn maîtresses. Tja, dat is een publiek geheim bij alle werkende hoog opgeleide vrouwen. En een grove leugen bij alle mannen.

Waarom is het nog steeds zo dat ‘vrouwen eigenlijk beter verdienen, maar mannen steeds meer krijgen', zoals Gert Theunissen en Luc Sels stellen in hun kritisch essay dat in april 2006 verschijnt. Alleszins geen sprake van discriminatie, als ik hen zou moeten geloven, wat ik bij voorkeur dan ook niet doe. Aan de basis van deze merkbare genderkloof zou een reeks van ‘objectieve' factoren liggen, die bovenvermelde heren dan ook netjes voor ons opsommen : vrouwen werken vaker deeltijds, ze nemen meer loopbaanonderbreking, kiezen voor lagere functies die onder hun opleidingsniveau liggen en hebben meestal niet de ambitie om door te stromen naar leidinggevende functies ?!?

Als ik toch even mag... Een vrouw werkt deeltijds of neemt loopbaanonderbreking omdat ze daartoe genoodzaakt is. Want bij het deponeren van zijn zaad, wat vaak niet eens netjes geschiedt, stopt het belangrijkste aandeel van meneer in het ouderschap en in het gezinsleven, is het niet ? De sterkere vrouwen onder ons, die er dan toch in slagen hun voorbeeldige gezinnetje met een leidinggevende functie te combineren - waarvoor ze trouwens heus wel de ambitie hebben - door hun echtgenoot te ‘reduceren' tot een ‘nieuwe man', verliezen onmiddellijk weer alle voorsprong op de werkvloer van zodra die nieuwe man de nood voelt voor een kleine reproductie van zichzelf. Want de kribbes en opvangcentra zitten eivol en papa deeltijds laten werken, als hij dat al wil, is geen optie, gezien het huishoudelijk werk in dat geval niet (goed) gedaan wordt. De nieuwe man, of die nu al dan niet bestaat, heeft bovendien inmiddels reeds plaats gemaakt voor de metroseksueel, die gemiddeld meer tijd in de badkamer doorbrengt dan zijn echtgenote en alwaar hij haar crèmes rijkelijk smeert op plaatsen waarvan we het liever niet weten. Of erger nog voor de überseksueel, die zijn mannelijkheid graag tentoon spreidt door naar de voetbal te kijken, zelf te voetballen en op café pinten te pakken met zijn maten, zijn makkers... maes. Geloof me, eens de euforie van het prille moederschap voorbij, wordt het werkende leven voor hoog opgeleide vrouwen één aaneenschakeling van eindeloos plannen (hoe krijg ik mijn kinderen tijdig op twee verschillende adressen en mezelf zonder kleerscheuren op het werk ?), pampers verversen en vooral veel ellebogenwerk om je plaatsje op het werk terug te veroveren. Dat zuurverdiende plaatsje dat ondertussen ingenomen is door een minder nieuwe man, die zijn functie annex ronkende titel angstvallig bewaakt. En waardoor de meer bekwame, hoog opgeleide vrouw enkel nog zijn koffie mag zetten, broodjes bestellen, natuurlijk notuleren en... liegen tegen zijn vrouw als hij weer eens niet op kantoor is. Door deeltijds te werken, lopen wij vrouwen bovendien alle kansen op promotie en dus hogere lonen mis en bouwen we minder anciënniteit op, waardoor we dus ook nog langer zullen moeten werken dan onze partner die anno 2055 thuis dementerend op ons zal zitten wachten. Vrouwen die het deponeren van zaad kunnen tegenhouden of die ervoor opteren geen zaadlozer in huis of bed toe te laten, stoten in uitzonderlijke gevallen wel al eens door naar de top. Waar ze echter af te rekenen krijgen met op seks beluste mannelijke collega's met alle bovenvermelde risico's en bitsige jaloerse deeltijds werkende mama's. Ach, van tepelkloven heb ik ondertussen geen last meer en geloof me vrij : over het kortste eind wordt bij mannen ook veel gediscussieerd... onder de douche na het voetballen of aan de toog tijdens het pinten pakken.

Lesley Arens

terug